http://www.artinthepicture.com/artists/Claude_Monet/impression_sunrise.jpegΕίναι η σημερινή ανατολή
που με γεμίζει προσμονή
πως ό,τι θέλω θα γενεί
-μην κοροϊδεύετε ουρανοί-
Η μέρα Κυριακή
η συντροφιά μου εκλεκτή
κότσυφας που κελαηδεί
και αεράκι απ'την κορφή
Το σώμα τρίζει ξεκινά
να πάει στη θάλασσα κοντά
να ξεκινήσει ταξιδάκι
με το δικό του το βαρκάκι
Ήσυχα είναι τα νερά
κοντά όταν είσαι στη στεριά
μα όταν ξεμακραίνεις
βοήθεια μην περιμένεις
Κουμάντο κάνουν τα νερά
και ο αέρας στα πανιά
Φωνή έρχεται στ' αυτιά :
"κόντρα μη τους πηγαίνεις"
Όταν έρθει η ώρα που γυρνώ
ο ήλιος πέφτει στο βουνό
ίδιος, όπως το πρωινό
που'χα νομίσει-νιός και 'γώ-
πως γη ολόκληρη κρατώ
στο'να μου χέρι το ζερβό
Και μένει ερώτημα κρυφό
που βασανίζει το μυαλό
Πότε η ζωή μου ξεκινά;
Το πρωί με την αυγή
ή όταν ο ήλιος πάει ν' αναπαυτεί...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου